بازی خوردگان ساده لوح در قواره مدیریت کشور نیستند.
در آستانه اولین سالگرد برگزاری یکی از بی نظیرترین و با شکوهترین انتخابات ریاست جمهوری طی ۳۰ سال گذشته قرار داریم. در این انتخابات قریب ۴۰ میلیون نفر یعنی بیش از ۸۵ درصد واجدین شرایط رای شرکت کردند و آقای احمدی نژاد با کسب نزدیک به ۲۵ میلیون رای، از سوی مردم و برای دومین بار به ریاست جمهوری برگزیده شد.
مهدی کروبی نامزد شکست خورده دوره نهم و میرحسین موسوی آخرین نخست وزیر پس از انقلاب که از آغاز با هدف گذاری مشترک و نوعی هماهنگی و برنامه ریزی پشت پرده وارد صحنه انتخابات شده بودند، رویکرد تبلیغاتی خود را بر تخریب وجهه آقای احمدی نژاد متمرکز کردند. آنها بر این باور بودند که از رهگذر تخریب رئیس جهمور می توانند آراء مردم را متوجه خود کنند.
در تحلیل هایی که بعد از انتخابات ریاست جمهوری نهم از سوی رسانه ها و تحلیلگران وابسته به جبهه شکست خورده اصلاح طلبان و کارگزاران به سمت افکار عمومی جریان پیدا می کرد ، این نکته برجسته می شد که آقای احمدی نژاد با انگشت گذاشتن بر نقاط ضعف آقایان هاشمی و خاتمی و حمله به آنان توانست در انتخابات به پیروزی برسد. این باور که با حمله به احمدی نژاد ، می توان او را از صحنه مدیریت کشور حذف کرد ، اساس کار آقایان کروبی و موسوی قرار گرفت و آنها آمده بودند تا به زعم خود ، احمدی نژاد را آماج حملات بی امان خویش قرار دهند.
آنها تصور می کردند که با تخریب وجهه آقای احمدی نژاد نزد مردم ، کرسی قدرت را از آن خود خواهند کرد.
ارائه گزارشهای غلط و انحرافی و نسبت دادن این گزارشها به دولت و استفاده مکرر از واژه دروغگویی، حربه ای بود که کروبی و موسوی به آن دست یازیدند تا اذهان مردم را نسبت به دولت و رئیس جمهور مشوه و مردد کنند.
کروبی دارای سوابقی مانند نمایندگی امام در حج و زیارت و نماینده امام در بنیاد شهید بود و میرحسین موسوی نیز به عنوان نخست وزیر دوران جنگ در تلاش بود تا خود را در خط امام و مورد تایید امام بنمایاند. او برای این کار به تاییدیه هایی از طرف منسوبین به امام و حتی شهید رجایی نیز دست یافت.
بدیهی است کسانی که با تابلوی تایید امام و یاران نزدیک امام در صحنه انتخابات شرکت کنند ، مورد توجه مردم قرار می گیرند و سخنان این افراد می تواند دلهای مردم بویژه ساده اندیشان و عوام جامعه را تحت تاثیر قرار دهد.
مروری بر رویکرد تبلیغاتی و انتخاباتی موسوی و کروبی در دوران انتخابات دهم نشان می دهد که آنها فاقد هرگونه برنامه ای برای مدیریت کشور بودند. در واقع آنها بیش از هر چیز، قصد داشتند با پی جویی سیاست تخریب، دولت احمدی نژاد را به چالش بکشند و از این رهگذر ضمن جلب توجهات به سوی خود ، زمینه لازم برای ریزش آراء احمدی نژاد را فراهم کنند.
با جرات می توان ادعا کرد به جز انتخابات دهم ریاست جمهوری ، طی نه دوره قبل از آن ، سابقه نداشت که افرادی تحت عنوان نامزد احتمالی انتخابات و ماهها پیش از ثبت نام و فرارسیدن موسم تبلیغات ، وارد صحنه شده و دولت حاکم و رئیس جمهور را آماج اتهامات ، توهین ها و حملات سنگین و گسترده تبلیغاتی خود قرار دهند.
اگر فرض را بر صحت تحلیل و ادعاهای اصلاح طلبان بگذاریم و بپذیریم که آقای احمدی نژاد با نشانه رفتن نقاط ضعف افرادی مانند آقایان هاشمی و خاتمی توانست در انتخابات نهم به ریاست جمهوری برسد ، در نتیجه پذیرفته ایم که آنها دارای نقاط ضعف بزرگی بودند که فرد گمنامی مانند آقای احمدی نژاد توانست بر آنها و سایر رقبای نام و نشان دار مانند کروبی، معین ، لاریجانی ، محسن رضایی و قالیباف پیروز شود و به ریاست جمهوری برسد و در این سو نیز باید بپذیریم که شکست سنگین موسوی و کروبی در انتخابات دهم ، با همه یارکشی هایی کرده بودند، موید آن است که نقطه ضعف عمده ای در آقای احمدی نژاد و دولت او وجود نداشت و آنها نتوانستند به رغم تبلیغات سنگین و مستقیم علیه رئیس جمهور و دولت نهم ، نظر مردم را از آقای احمدی نژاد به سوی خود معطوف کنند.
مساله در اینجاست که عملکرد دولتهای مختلف در ادوار پس از انقلاب پیش روی مردم قرار داشت و به جز دوران کوتاه دولت شهید رجایی ، سایر دولتها از جمله دولت تحت زعامت میرحسین موسوی، کارنامه قابل قبولی که متناسب با جهت گیریهای اصلی انقلاب ، خواسته ها و آرمانهای مردم و ظرفیت های کشور باشد ، ارائه نکرده بودند . در واقع مردم در انتخابات نهم ریاست جمهوری، به ارزیابی سخنان و اظهارات آقای احمدی نژاد با واقعیت های مربوط به عملکرد دولتهای قبل پرداختند و به این نتیجه رسیدند که او برای اداره کشور در ابعاد مختلف، مسیر تازه ای را ترسیم می کند و برنامه های روشنی را برای پیشرفت کشور و آینده ارائه می دهد. این ارزیابی ومقایسه منطقی و عملی، مردم را به سمت یک انتخاب روشن سوق داد و این درحالی بود که بر اساس معیارهای موردنظر گروهها و جریانهای سیاسی، نبایدفردی مانند آقای احمدی نژاد به ریاست جمهوری برگزیده می شد.
آقایان کروبی و موسوی براساس نگاهی سطحی و خوش باورانه وارد صحنه رقابت با آقای احمدی نژاد شدند و تصور می کردند که با بهره گیری از روزنامه های پرشمار اصلاح طلب در سراسر کشور و به راه انداختن امواج سنگین روانی و تبلیغاتی می توانند اذهان عمومی را از آقای احمدی نژاد منحرف و به سوی خود معطوف کنند. سطحی نگری آنها بیش از همه متاثر از نادیده گرفتن واقعیت های کشور و بی توجهی به تاثیرات عمیق و ماندگار ناشی از خدمات گسترده دولت نهم در ابعاد مختلف بود. آنها این نکته را نادیده گرفتند که رئیس جمهور احمدی نژاد نزد مردم به عنوان یک چهره ارزشی ، انقلابی و در خط امام و رهبری پذیرفته شده است و افرادی مانند کروبی و موسوی با وجود نسبت های گذشته خود به امام ، قادر نیستند او را از چشم مردم بیندازند.
در واقع کروبی و موسوی وارد صحنه ای شدند که ابعاد آن برای خودشان نیز شناخته شده نبود. آنها بازی کسانی را خوردند که بر اساس چارچوب های غلط ذهنی به تحلیل وضعیت کشور و صحنه انتخابات پرداخته و یک پیروزی آسان و سریع را به آنان نوید داده بودند . همان افراد وقتی با پیروزی قاطع آقای احمدی نژاد و شکست سنگین رقبای او مواجه شدند ، به جای پذیرش اشتباهات و اصلاح رفتارهای غلط خود، سیاست فرار به جلو را در دستور کار خویش قرار دادند و دو نامزد ساده اندیش را به بازیگری در صحنه باتلاقی پس از انتخابات تشویق و ترغیب کردند.
رفتار، مواضع ، رویکردها و منش آقایان کروبی و موسوی در دوران پس از انتخابات از نظر مردم محکوم و مردود است و هویت و شخصیت امروز آنها حتی برای بسیاری از کسانی که به آنها رای دادند، هیچ جذابیتی ندارد. بنابراین آنها برای توجیه رفتار غیرقابل دفاع خود و یارگیری از ساده دلان جامعه، ناگزیر از تاسی و تمسک به گذشته خویش هستند. گذشته ای که به اصطلاح آنها را به امام ، انقلاب ، راه امام ، ارزشها و آرمانهای مردم مربوط می کند.
سخنان روشنگرانه رهبر معظم انقلاب و رئیس جمهور محترم در باره ویژگی های خط امام و انقلاب در بیست و یکمین سالگرد ارتحال امام (رض) از این منظر حائز اهمیت است که فرصت نیرنگ را از فتنه گران سلب می کند. از نکته های بارز این سخنان آن است که اگر دشمن از ما تعریف کرد باید بدانیم که خیانت کار هستیم . نمی شود ، انسان خود را در خط امام و دنباله رو امام بداند اما با کسانی که صریحا پرچم معارضه با امام و اسلام را بلند می کنند، در یک جبهه قرار گیرد و با آنها همصدا شود. موسوی و کروبی امروز مورد تجلیل و احترام ، آمریکا و صهیونیسم و مزدوران قدرتهای گوناگون ، معاندین و مخالفین امام، اسلام و انقلاب قرار دارند ، بنابراین عقل به آنها حکم می کند که بایستی در مواضع خود شک کنند و بدانند که راه درست و مستقیم را نمی روند. به راستی اراده تصمیم به اصلاح در آنها وجود دارد؟ آیا آنها اختیار تصمیم گیری برای خود را دارند؟