اعتماد دولت به مردم یا اعتماد مردم به دولت؟!

آقای جهانگیری معاون اول دولت یازدهم در تازه ترین گفت و گوی تلویزیونی خود ، اظهار عقیده کرد که دولت به مردم اعتماد دارد و به همین دلیل است که با مراجعه مستمر به مردم ، از آنها می خواهد که از دریافت یارانه انصراف دهند.
این اظهارات از جنبه های مختلف محل اشکال است و برای تنویر ذهن مردم و دولتمردان لازم است مورد مداقه قرار گیرد. در واقع این مردم هستند که باید به دولت اعتماد کنند یا نسبت به آن بی اعتماد باشند زیرا دولت ثمره اراده و انتخاب مردم است و عملکرد او می تواند منشاء اعتماد یا بی اعتمادی مردم باشد، بنابراین ادعای اعتماد دولت به مردم نه فقط یک سخن بی پایه و اساس است بلکه به نظر می رسد نتیجه یک باور نادرست در دولت و میان دولتمردان باشد.
دولت زمانی سخن از اعتماد به مردم به میان می آورد که هویت و شان و منزلتی مستقل از مردم برای خود قائل باشد و در این صورت است که دولت خود را وامدار مردم نمی داند و می تواند به مردم اعتماد داشته باشد یا به آنها اعتماد نکند. به این ترتیب روشن است که در ساختار نظام جمهوری اسلامی ایران ، دولت دارای یک هویت مستقل از ملت نیست و بر اساس ساز و کارهای انتخاباتی ، مردم به رئیس جمهور و نمایندگان مردم در مجلس به اعضای دولت او رای می دهند تا وظایف تعریف شده ای مانند برنامه ریزی برای رفاه مردم، پیشرفت و تعالی همه جانبه کشور ، گسترش روابط خارجی و حل مشکلات داخلی در عرصه های مختلف را به انجام بر سانند.
به این ترتیب روشن است که نتیجه عملکرد دولت و جهت گیری های اوست که می تواند منجر به افزایش اعتماد عمومی به دولت یا سلب اعتماد مردم از آن شود و این مساله یک امر کاملا یکطرفه است و از نظر عقلی و منطقی دولت نمی تواند داعیه دار اعتماد به مردم باشد.
از سوی دیگر هیچ رابطه منطقی میان مفهوم “اعتماد دولت به مردم” با درخواست های مکرر دولت از مردم برای انصراف از دریافت یارانه وجود ندارد. اگر دولت به مردم اعتماد داشته باشد اصلا لازم به مراجعه دولت به آنان ، آن هم از نوع مکررش نیست . هر کس که نیازی به دریافت یارانه نداشته باشد ، بدون آنکه دولت از او بخواهد خودش به سایت هدفمندی مراجعه می کند و از دریافت یارانه انصراف می دهد. بنابراین درخواست های مکرر از مردم برای انصراف از دریافت یارانه نه فقط نشانه اعتماد دولت به مردم نیست بلکه آشکارا نشانه بی اعتمادی دولت به مردم است.
این در حالی است که کمتر از چهار سال پیش ، مردم با اعتماد به رئیس جمهور وقت ، همت خود را معطوف به همکاری صمیمانه با دولت دهم و مشارکت فعال و مجدانه در اجرای قانون هدفمندی یارانه ها به عنوان مهمترین طرح اقتصادی کشور در سالهای پس از انقلاب کردند، با این باور که در گذار از شرایط سخت اقتصادی ، دولت در کنار مردم و پشتیبان آنها خواهد بود و به چشم خود نیز دیدند که دولت قبل به مدت ۳۲ ماه به حساب تمامی خانوارهای جامعه یارانه پرداخت کرد و آن را حق طبیعی مردم دانست و حتی تاکید کرد که دولت می تواند مبلغی بسیار بیشتر از آن به حساب مردم واریز کند.
اینک مرحله دوم قانون هدفمندی یارانه ها به اجرا گذاشته شده است و در نتیجه آن، شاهد جهش قیمت ها بویژه در بخش انرژی هستیم. در این بزنگاه که مردم بیش از پیش نیازمند حمایت و پشتیبانی دولت هستند و دولت باید پرداختی بیشتری به مردم داشته باشد، متاسفانه بخش مهمی از جامعه در نتیجه تصمیم دولت ، از دریافت یارانه محروم خواهند شد.
رفتار دولت یازدهم در قبال مردم طی هشت ماه گذشته نه فقط به افزایش اعتماد عمومی منجر نشده بلکه اینک مردم احساس می کنند که دولت در حال خالی کردن زیرپای آنان است و نتیجه طبیعی چنین رفتاری ، افزایش بی اعتمادی مردم به دولت است و تولید انبوهی از مطالب انتقادی و طنز گونه که در محافل مختلف درباره موضوع یارانه ها منتشر شده است نیز سندی بر این بی اعتمادی روبه گسترش است.

RSS نظرات این نوشته · آدرس دنبالک

ارسال نظر